posted on 24 Mar 2008 22:21 by theneverfullmoon
ฉันเดินอยู่คนเดียว ผู้คนแปลกตา
ร่างกายเริ่มอ่อนล้า
ต้องทนอยู่อย่างนี้ไปนานเท่าไร เหมือนอยู่ข้างในร่างของใครที่ไม่ใช่ฉัน
อยากหนีออกไปจากตรงนี้ และอยากจะมีชีวิตดังใจต้องการ
จะขอเป็นอย่างที่เป็นฉัน ไม่ว่าจะดีจะร้ายอย่างไร
หลายคราวบอกตัวเอง ฉันต้องอดทน
แต่นี่คือที่ที่ทุกข์ทน
posted on 01 Feb 2008 17:52 by theneverfullmoon
เกลียดตัวเอง.. ที่ชอบไปตัดสินคนอื่น
ทั้งๆที่อยากจะรักคนอื่น ให้ได้เหมือนกับที่รักตัวเอง
เกลียดตัวเอง.. ที่ก็ยังตัดสินตัวเอง
ทำร้ายตัวเอง... เหมือนกับว่าไม่ได้รักตัวเอง
ทำไมไม่รู้จักมองโลกอย่างที่มันเป็น ถึงแม้ความเป็นจริงจะทำร้าย กัดกินหัวใจเหลือเกิน
ยังคงหลับตาเห็นความจริงแบบที่ตัวเองอยากจะมอง
แล้วลงท้ายก็ต้องทำร้ายคนอื่นพร้อมๆกับทำร้ายตัวเอง
แล้วโลกก็ยังดำเนินไปอย่างที่มันเป็น
และเรา ... ก็ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ในโลกนี้ ด้วยร่างกายที่ว่างเปล่า
เหมือนวิญญาณได้หลุดลอยออกไป ขดตัวอุ่นอยู่ในโลกที่ตัวเองสร้างขึ้นต่อไป