ฉันเดินอยู่คนเดียว ผู้คนแปลกตา
ร่างกายเริ่มอ่อนล้า
ต้องทนอยู่อย่างนี้ไปนานเท่าไร เหมือนอยู่ข้างในร่างของใครที่ไม่ใช่ฉัน
อยากหนีออกไปจากตรงนี้ และอยากจะมีชีวิตดังใจต้องการ
จะขอเป็นอย่างที่เป็นฉัน ไม่ว่าจะดีจะร้ายอย่างไร
หลายคราวบอกตัวเอง ฉันต้องอดทน
แต่นี่คือที่ที่ทุกข์ทน
เกลียดตัวเอง.. ที่ชอบไปตัดสินคนอื่น
ทั้งๆที่อยากจะรักคนอื่น ให้ได้เหมือนกับที่รักตัวเอง
เกลียดตัวเอง.. ที่ก็ยังตัดสินตัวเอง
ทำร้ายตัวเอง... เหมือนกับว่าไม่ได้รักตัวเอง
ทำไมไม่รู้จักมองโลกอย่างที่มันเป็น ถึงแม้ความเป็นจริงจะทำร้าย กัดกินหัวใจเหลือเกิน
ยังคงหลับตาเห็นความจริงแบบที่ตัวเองอยากจะมอง
แล้วลงท้ายก็ต้องทำร้ายคนอื่นพร้อมๆกับทำร้ายตัวเอง
แล้วโลกก็ยังดำเนินไปอย่างที่มันเป็น
และเรา ... ก็ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ในโลกนี้ ด้วยร่างกายที่ว่างเปล่า
เหมือนวิญญาณได้หลุดลอยออกไป ขดตัวอุ่นอยู่ในโลกที่ตัวเองสร้างขึ้นต่อไป
